BİR COCUKTAN EFENDİMİZE (s.a.s.) MEKTUP

Tarih: Fri Sep 12, 2008 9:44 pm

Bir seni güneşim,bir babamı,birde terliklerimi bırakmıştım geldiğim yerde. bir ilkbahar gününde güller gibi kokan Medine'' de dünyaya gözlerimi açmıştım.Doğdugum hastane senin Ravzanın hemen yanıbaşında olduğu için,duyduğum ilk koku senin bahçenin gül kokuları olmuş.Babam gelipte daha kulağıma ezan okumadan ,kulaklarım senin mescidinin ezan sesleriyle şereflenmiş.40 günlük olduğumda ilk ziyaretimi de senin Hane-i Saadetine yapmışım.İlk adımlarımı senin Ravzandaki mermerlerinde atmış,ve Rabbimle ilk buluşmamı,ilk secdemi senin mescidinde yapmışım.Hemen hemen yaptığım her ilkte sen varsın.Daha konuşmasını öğrenmeden seni sevmeyi öğrendim ben.Belki seni çok tanımazdım ama sanki bana çok yakınmışsın gibi severdim seni.Senin evini her ziyarete gelişimizde seni görmesek bile senin varlığını hisseder,evinden her ayrılışımızda hüzünlenirdik.
Çocuklar evde sıkılınca babaları parka,eglence yerlerine götürsün isterler.Biz Medinede yaşadığımız sürece hiç babamızdan parka götürmesini istemedik.Bizim canımız sıkılmazmıydı acaba? Sanırım Medinedeki hiçbir çocuğun canı sıkılmazdı.Çünkü orada hiçbir yerde olmayan gül bahçesi ve bahçenin biricik efendisi vardı.Bizim vaktimizin çoğu o bahçede geçerdi.Senin bahçenin mermerlerine ayakkabı ile basamazdık. Yalınayak dolaşırdık mermerlerin üstünde.Kim bilr,korkardık belki de bahçenin güllerine basıvermekten.Yazın mermerler ayaklarımı yakardı. Olsun bu da bizim hoşumuza giderdi.Babama sormuştum bir seferinde
- Babacığım neden Medine bu kadar sıcak diye
Babam da;
- Evladım Medinede 2 tane güneş var da ondan,derdi
- Nasıl olur babacığım,güneş 1 tane değil mi? derdim.
Babam gülerek
- Bak yavrum doğru,bütün dünyayı ısıtan bir güneş var ama bir de alemleri ısıtan ve aydınlatan güneş var.O güneş de Medine''de olunca sıcaklık 2 kat oluyor.
Babamın bu cevabı cok hoşuma giderdi ve ısınırdım.gerçekten de ayaklarımızı mermerler ısıtıyordu ama senin güneşinde sıcaklığında içimizi ısıtıyordu.
Medine''den ayrıldığımızdan beri ayaklarımız ısınıyor ama içimiz bir türlü ısınamıyor.Çünkü güneşimizin en büyüğünü orada bırakmıştık.Ben güneşimi kaybetmiştim.onun evine,bahçesine gidemiyordum artık.Gerçi ışığı taa buralarda bizi aydınlatıyordu ama içimi ısıtması için O nun Ravzasında yalınayak koşmam lazımdı.Evet ,bahçende yürürken ezanlar okunurdu.Öyle güzel okur ki Medine müezzini ezanı,sanki Bilal-ı Habeşi okuyor sanırsınız.Namaz kılmak için Mescide koştururduk,bilir bilmez.Babamın yanında namaz kılardık. Büyük sütunların altından gelen soğuk havadan saçlarımızı savururduk.Zemzem bardaklarından güller yapardık.Namaz kılarken yanımıza usulca bir kedi sokulurdu.Babam ''incitmeyin sakın,onlar Ebu Hüreyre nin kedileri'' derdi,de biz de inanırdık.Senin Mescidine kediler de girebilirdi.Sen çok iyi bir evsahibiydin çünkü.
Çarşamba günleri hep Uhuda giderdik. Senin çok sevdiğin amcanı ziyaret etmeye,o bizim de amcamızdı.Kardeşlerimle Ayneyn tepesine çıkar, oradan Uhudda yatan 70 şehide selam verirdik.Uhud Dağına her baktığımızda sanki orada seni görür gibi olurduk.Uhud da, senin Ravzanın kokusu gül gibi kokardı.Orası da ayrı bir gül bahçesi idi sanki.
İşte benim 7 senem ,ki en değerli en güzel yıllarım senin köyünde,senin gül bahçende,senin savaştığın yerlerde sanki yanımda sen varmışsın gibi seninle dopdolu geçti.
Seni görmesem de seninle yaşamaya o kadar alışmıştım ki,senin yanından ayrılırken sanki bir yanım,bir canım,bir parçam orada kalmıştı.Buraları bana gurbet oluverdi.elimde olsa hemen yanına koşar gelirim ama hep" büyüyünce gidersin" diyorlar.Ben sırf senin yanına gelebilmek için büyümek istiyorum.Senin yanına geldiğim zaman büyümüş bile olsam bahçendeki mermerlerde yalınayak dolaşacağım.Taa ki güneşin içimi ısıtana kadar.Senin hasretinden içim üşüyor.Belki hasretin herkezi yakar,beni de üşütüyor işte.Çünkü benim ruhum doğdugumdan beri senin sevginle ısınmaya alışkın.
Senin sıcaklığına o kadar muhtacım ki! Ne olur ben sana gelmesem bile sen beni hiç bırakma.Işığınla gecelerimize nur ol.Sıcaklıgınla bütün zerrelerimizi ısıtıver.Hani sana Medinedeyken komşuyduk ya, evlerimiz birbirine çok yakındı..Senin varlığın bize güven verirdi hep.Yine öyle ol,arasıra da olsa evimizi şenlendiriver.Hem benim adım Nebi,aynen seninki gibi.Bu ismi bana seni çok seven bir dostun koymuş.Diğer adım da Muhammed,yine senin gibi.Bu ismi de canım babacığım koymuş.buraya gelirken senin köyünde bıraktığımız babacığım.
Sana benzeyen bir yanım daha var.Bende senin gibi babasız büyüyorum.Ben çok şanslıyım,sen bize asla yetimliğimizi hissettirmedin.Medineden ayrıldığımızdan beri sanki sen hep yanıbaşımızdaymışsın gibi hissediyorum.Geceleri korkmadan güvenle uyuyorum hep.Seni tanıdığım ve seni sevdiğim için Rabbime binlerce teşekkür ederim.
Babam senin köyünde kalmıştı. Biz babamın cenazesini gömerken abimin terlikleri babamın kabrine düştü ve orada kaldı.Ben o terlikleri çok kıskandım.Çünkü abimin terlikleri hep babamla kalacaktı.Babamı son ziyaret edişimizde bende kimse görmeden terliğimi babamın kabri üstüne gömüverdim.İşte benim terliğim de hep babamla kalacaktı.
Evet. demiştim ya bir güneşimi,bir babamı birde terliklerimi bırakmıştım geride.Babam ve terliklerim hep oradaydı,gelemezlerdi.Ama güneşim hep yanımızdaydı.YETİMLERİN EFENDİSİ ,yetimleri hiç ışıksız bırakırmı? dünyanın bir ucuna gitmiş olsaydık bizi bırakmayacağını biliyordum.
Gözümüz gönlümüz seninle aydınlanır efendim.Ruhumuz,içimiz sıcaklığınla ısınır.Bir gün sana gelişim geç bile olsa ,bana gül bahçesinin mermerlerinde yalın ayak koşmak nasip et.
TAA Kİ AŞKINLA,SEVGİNLE BÜTÜN BEDENIM YANIP KAVRULSUN. Terliklerimi bıraktığım o güzel mabet son durağım olsun."

Tarih: 01/01/2007

Lütfen Forum Kurallarina Uyunuz

Lütfen Site Içerigine Aykiri Reklamlari Site Yönetimine Bildiriniz