SEN DE MALIN DA BABANINSINIZ!

Zulal · **Zulal** » 20 Kas 2007, 12:32

SEN DE MALIN DA BABANINSINIZ!
Câbir bin Abdullah radıyallâhü anh anlatıyor:
Bir adam Nebiyy-i Muhterem sallallâhü aleyhi veselleme gelerek,
Yâ Resûlellah, babam malımı aldı, diye şikâyette bulundu.
Resûlüllah sallallâhü aleyhi vesellem,
Git, babanı getir, buyurdu. O sırada Cebrâil aleyhisselâm geldi ve şöyle dedi:
Allah sana selâm ediyor ve şöyle buyuruyor: Yaşlı adam sana geldiğinde, içinden geçirip de dili ile ifade etmediği şeyi sor.
Yaşlı adam Resûlüllah (s.a.v.)a geldiğinde ona,
Oğlun senden niçin şikâyet ediyor, onun malını mı almak istiyorsun? diye sordu. Adam,
Ona sor yâ Resûlellah, ben onun malını halalarından, teyzelerinden veya kendimden başkaları için mi harcadım? dedi. Resûlüllah (s.a.v.),
Tamam, bu neyse de sen içinden geçirip de dile getiremediğin şeyi söyle, buyurunca, adam şöyle dedi:
Allâha yemin ederim ki yâ Resûlellah, Allah seninle dâima îmânımızı kuvvetlendiriyor. Hakikaten de içimden, dile getiremediğim bir şey geçirdim.
Resûlüllah sallallâhü aleyhi vesellem,
Söyle, dinliyorum, buyurdu.
Yaşlı zât, (aslı şiir hâlinde oğluna hitâben) şunları söyledi:
Sen küçükken ben seni besledim.
Büluğdan önce ve delikanlılığında sana iyilikte bulundum.
Bir gece sen hastalanınca, ben o geceyi uykusuz geçirdim.
Hastalığından dolayı, sabaha kadar yatağın içinde dönüp durdum.
Sanki hastalık sana değil, bana isâbet etmiş gibi ağlayıp durdum.
Rûhum, ölüm vaktinin değişmediğini bildiği halde, başına kötü bir şey gelmesinden korktu.
Sen artık beslediğim ümit ve emellerimin tahakkuk edeceği yaş ve devreye gelince, bana mükâfat olarak kabalık ve katılığı uygun gördün!
Sanki bana o güne kadar iyilik ve ihsanda bulunan senmişsin gibi...
Haydi babalık hakkını gözetmiyorsun, keşke komşunun komşuya yaptığını yapsan!
Adam bunları söyledikten sonra Resûlüllah (s.a.v.) ihtiyarın oğlunun yakasından tuttu ve buyurdu ki:
Sen de, malın da babanınsınız. (Taberânî rh., Mucemüs-Sağîr, 2/652)
Âlimlerin ekseriyetine göre, zengin olan çocuğun, fakir olan anne ve babasına bakması farzdır.
... İmâm Hattâbî (rh.)nin görüşü şöyledir:
Bu hadîs-i şerifte, babanın bir ihtiyacı yok iken ve nafakadan ayrı olarak evlâdının malını elinden alıp, dilediği gibi kullanma mânâsı kast edilmemiştir... Binâenaleyh Resûlüllah (s.a.v.)ın bu sözünün mânâsı şudur: Baban, kendi malı gibi senin malından da ihtiyacı nisbetinde alır. Senin malın olmadığında ise çalışarak mal kazanabilirsen, çalışıp, babanın nafakasını da ödemen vâciptir.
Ezcümle; evlâdın işi ve evi her ne kadar ayrı da olsa, ihtiyaç durumunda anne ve babasının geçimini temin etmekle mükelleftir. O bakımdan anne ve baba, zengin olan evlâdının malından geçimini temin edecek kadar alabilir. Fakat israf edemez, sefâhette kullanamaz. Malın mülkiyeti evlâda aittir.
Burada bir hususu daha ifade etmeye çalışalım:
Eğer baba ile oğul aynı işle meşgul, fakat aralarında bir ortaklık da yoksa, kazanılan servet babanındır. Çünkü örfe göre oğul, babasının yardımcısı durumundadır. Evlâdın küçük veya büyük olması, evli ve çoluk çocuk sahibi olması da hükmü değiştirmez. Ancak babanın evlâdına, çoluk çocuğuyla birlikte geçimlerini temin edebilecekleri miktarda bir ücret vermesi gerekir. Baba ile oğul eğer bir ortaklık akdi çerçevesinde çalışıyorlarsa, kazancı da bu akde göre aralarında paylaşırlar.

beria · **beria** » 20 Kas 2007, 21:46

harika bir paylaşım olmuş zülalcim...güncel..son nokta konulmuş...
oğullarla durum böyle anladık da, gelinlerle ne olacak...asıl çürük nokta orası sanırım...

SEN DE MALIN DA BABANINSINIZ!