Hep kendisini ilerici, dindarları da gerici görürdü. Bu yüzden de dinî kitap okurken itirazı asla elden bırakmaz, sık sık dindarlarla münakaşa etmeye yönelirdi. Bir gün kendisine yine bir dinî kitap uzattılar. Alaylı bir tebessümle alıp Bir bakalım. dedi. Sayfaları şöyle bir çevirirken dikkatini çeken bir konuya daldı. Deniyordu ki:
– Peygamberimizin sakalı ÅŸeriflerini, tıraÅŸ olduÄŸu baÅŸ tüylerini sahabeler kapış kapış toplarlardı. Bu yüzden bunlar bütün camilerde ÅŸiÅŸeler içinde saklanıyor, sakalı ÅŸerif ziyareti olarak kandil günlerinde ziyaret ediliyor.
Buna çok kızdı. Olur mu böyle şey, neden toplanıyormuş Peygamberin sakalı ve baş kılları? diye söylendi.
İşte bu sırada zil çaldı. Hanım koşarak kapıyı açınca okuldan dönen kızcağız elinde bir tutam saçla babasına doğru koştu, şaşırmıştı:
Bu nedir kızım? diyebildi.
Kızcağız izah etti:
– Babacığım okulda meÅŸhur ÅŸarkıcıya bir konser verdirdiler. Askere giderken tıraÅŸ olduÄŸu saçlarından dinleyicilere de vermek için sahneden saçlarını fırlattılar. Benim de hisseme bunlar düştü. Bir cam içinde saklasak, güzel bir hatıra deÄŸil mi?
Birbirlerine bakıştılar.
Hanım söylendi:
– Efendi efendi kendine gel ve Peygamberin saçlarına razı ol, yoksa kızın ÅŸarkıcının saçlarını güzel hatıra diye gözünün önünde sallandıracak!
Güzel sesli hafızı dinliyorken gözyaşlarını tutamayıp ağlamaya başladı Mevlânâ. Bu sırada uykusuna bir türlü mani olamayan adam da şaşkın şekilde sordu:
– Niçin aÄŸlıyorsunuz, gözyaşı dökecek ne var ortalıkta?
Mevlânâ adamın anlayacağı şekilde anlattı:
– Böylesine güzel ses bana cennetin kapısının açılış sesi gibi geliyor da ondan.
Esneyen adam da başını sallayarak:
– Bana da öyle geliyor, dedi.
Mevlânâ küçük bir düzeltme yapma gereği duyarak şöyle açıklık getirdi.
– Senin iÅŸittiÄŸin ses, cennetin kapısının açılış deÄŸil kapanış sesi olsa gerektir!
Bir adam hep konuşur; ama amel etmeye pek yanaşmazdı. Bir gün bu adam büyük İslâm âlimi Bişr bin Harise dedi ki:
– Ben büyük veli İbrahim bin Edheme intisap etmek istiyorum, ne dersin?
Şöyle cevap verdi Bişr bin Haris:
– Ben tavsiye etmem.
– Neden?
– Çünkü sen hep konuÅŸursun âmel etmezsin. İbrahim Edhem de hep âmel eder, konuÅŸmaz
Selam ve Dua ile..


