Allah Rasulü,nün tebliğ aşkı

hakandidinir · **hakandidinir** » 24 Mar 2008, 18:42

İki Cihan Serverinde tebliğ bir huy bir cibilliyet halindeydi .O bizim yemek yemediğimiz,içecek su bulamadığımız hatta havayı teneffüs edemediğimiz anlardaki sıkıntıya benzer bir sıkıntı içine girerdi,temiz bir gönül bulup da ,ona tebliğde bulunamadığı zaman .Evet ,O bir yerde simsiyah secdesiz bir alın görse iki büklüm olur burkulur ve gördüğü her imansız insan O nun içinde adeta bir hüzün fırtınası estirirdi .

Allah Rasulü, tebliğde çok hırslıydı.Kendisine hak ve hakikatler anlatılmadık tek insan dahi kalsın istemiyordu.Allah Rasulü nasıl amcası Ebu Talib" in hidayetini istiyor ve bu mevzuda ısrar ediyordu aynı şekilde, öz amcası,Allah"ın Arslanı Hz. Hamza yı şehid eden Vahşinin de hidayetini istiyor ve onun hidayeti için ısrarda bulunuyordu.

Allah Rasulü, amcasının katili Vahşiyi doğru yola davet eder,birisiyle mektup gönderir ve hak din olan islama girmesi için yanına çağırır.Ancak Vahşi gelen şahsa bir mektup yazar verir.Mektupta şunlar yazılıdır.
"Yine onlarki,Allah ile beraber bir başka ilaha yalvarmazlar,Allah ın haram kıldığı cana haksız yere kıymazlar ve zina etmezler.Bunları yapan, günahının cezasını bulur.Kıyamet günü azabı kat kat olur.Ve orada alçaltılmış olarak temelli kalır" (Furkan,25/68)

Vahşi bu ayetin altına şu satırları yazmayı ihmal etmemiştir.
Sen beni müslüman olmaya davet ediyorsun ama ben,bu ayette geçen bütün günahları işledim.Küfür içinde yaşadım,zina ettim ve birde senin gözünün nuru amcanı öldürdüm.Benim gibi birisi affolurmu ki ,ben de müslüman olayım?

Allah Rasulü, ikinci bir mektup daha gönderir.Bu defa mektuba şu ayeti yazar : " Allah kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz.Bundan başkasını dilediği kimse için bağışlar.Allah a ortak koşan kimse, büyük bir günah ve iftira etmiş olur"(Nisa,4/48)

Vahşi bu defa da , ayette affın kat 'i olmadığını, meşiet-i ilahiye bırakıldığını Rasulullah'a intikal ettirir.Bunun üzerine O Şefkat Peygamberi,üçüncü bir mektup daha gönderir.Bu mektupta ise şu ayet yazılıdır: "De ki :Ey kendi nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım ! Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin.Çünkü Allah bütün günahları bağışlar.Şüphesizki O , çok bağışlayan çok esirgeyendir"(Zümer,(39/53)

Vahşi ancak bu üçüncü mektuptan sonra gelir ve Allah Rasulü'ne biat eder.
Oda artık Sahabe arasında sayılacak ve sonuna "ra" eklenmeden ismi anılmayacaktır.Ancak O Hz. Hamza'nın katiliydi.Ne kendisinin nede başkasının bunu unutması mümkün değildi.Vahşi,belki ahirette böyle bir günahın hesabını vermeyecekti.Çünkü o cinayet günü müslüman değildi ve İslam'a girmesiyle de bütün geçmiş günahları affolmuştu.Bu yönüyle talihliydi...Ancak öldürdüğü insan da Hz. Hamza'ydı !...

Hamza ki, ormanda arslanların ödünü koparan bir efsanevi insanken Rasul-i Ekrem'in önünde dize gelmiş,müslüman olmuştu.O İslam'a gireceği ana kadar müslümanlar korku içindeydi.Hz. Hamza müslüman olunca onların kükreyişleri,Arap yarımadası'nı velveleye vermişti.Ve işte vahşet içinde olduğu bir dönemde Vahşi, Hamza'nın kanına girmiş...Uhud'da elinde taşıdığı talihsiz mızrağını Hzç Hamza'nın bağrına saplamıştı.Hayatı boyunca Allah'tan başka herşeye Hayır diyen Hamza kendisine saplanan mızrak üzerine çökerken yere bir hayır gibi yıkılıyordu ki ; biraz sonra Allah Rasulü,onu uzuvları paramparça halde görecek ve bir çocuk gibi ağlayacaktı.Şehidler yıkanmazdı ; ancak Allah Rasulü Hamza 'yı yıkadı ve adeta su yerine de , kevserden daha kıymetli gözyaşlarını kullandı...Evet, Allah Rasulü onun başında bu derece göz yaşı dökmüştü.İşte şimdi bu cinayetin katili Vahşi Allah Ralulü'ne kanlı elini uzatmış biat ediyordu.Allah Rasulü'nün tebliğ anlayışına bakınki. O bu eli tutuyor ve Vahşi'nin islam'a girişini tebrik ediyordu.

Vahşi, iman ettikten sonra Allah Rasulü, onun kulağına eğildi ve şu sözleri fısıldadı :"Mümkünse bana fazla görünmemeye çalış.Çnkü seni gördükçe Hamza 'yı hatırlar ve sana gereken şefkati gösteremeyebilirim.Böylece sen, talihsizliğe itilmiş ben de vazifemi tam yapmamış olurum"

Vahşi bir sahabi şuuru içinde Allah Rasulü'nün bu ricasına ve emrine asla muhaleefet etmedi.Daima aLLAH Rasulü'nden uzakta durdu ve O'na görünmemeye çalıştı.Ancak, her dakika ve her saniyesi de, Allah Rasulü'nden gelecek ikinci bir daveti beklemekle geçti.O , bir direğin arkasından Allah Rasulü'ne bakıyor , O'nun bakışını yakalamaya çalışıyor ve kendi kendine,"acaba" diyordu, birgün gelir de bana : "Artık görünrbilirsin",der mi? Vahşi o mutlu günleri bekleye dursun, birgün kendisine o müthiş ve acı haber ulaştı.Allah Rasulü, gurüp edip aramızdan ayrılmıştı.Vahşi, beyninden vurulmuşa döndü.

Vahşi'nin bundan sonraki günleri hep günahına keffaret aramakla geçecekti.Nihayet Yemame harbi patlak verdi.Derhal Halid'in ordusuna girdi ve Yemame'ye yollandı.Bu onun için kaçırlmaması gereken bir fırsattı.İslam'ın en büyük bahadırlarından birini öldürmüş bir günaha girmişti.Her ne kadar o günah affolsa bile, Vahşi'nin vicdanı, o günahın tesiriyle cehennem gibi yanıyordu.Şimdi onun karşısında bir fırsat vardı: İslam'ın en büyük düşmanı Müseyleme'nin halledilmesi.Vahşi, Hamzanın bağrından çıkarıp sakladığı paslı mızrağını yanına alarak,Yemame harbine katıldı.Harp günlerce sürdü.Müseyleme ve ordusu, ölüm-kalım mücadelesi veriyordu.Bir ara, kaleden dışarı çıkıp kaçmak isteyen Müseyleme, nöbet yerinde bekleyen bir sahabi tarafından görüldü.Onu gören sahabi, Vahşiye seslendi ve :"İşte Allah düşmanı gidiyor" dedi.Bunu duyan Vahşi, hemen paslı mızrağı eline aldı ve aynen ,seneler önce Hz. Hamza'nın bağrına sapladığı gibi, bu defada Müseylemenin bağrına sapladı.Onun atından düşüp yere yıkıldığını görünce, kendiside secdeye kapandı. Gözyaşları içinde adeta Allah Rasulü'nün ruhaniyatına hitaben:"ARTIK GELEBİLİRMİYİM, YA RASULALLAH!" der gibiydi....

Allah Rasulü,nün tebliğ aşkı

Allah Rasulü,nün tebliğ aşkı

Kimler çevrimiçi