TİRYAKİ

Ertugrul · **Ertugrul** » 05 Mar 2007, 00:31

HÜNKÂRIM BEN TİRYAKİYİM
Sultan İkinci Mahmut bir gün çok sevdiği musahibi Said Efendiye sordu:
-Kuzum Said... Bu tiryakilik ne demektir? İnsan iradesini ve aklını pekâlâ kullanabilir ve istediği zaman arzu, heves ve itiyatlarına hakim olabilir.
Musahip Said Efendi bu fikirde değildi bu konuşma bir Ramazan gününün ikindi vakti geçiyordu.Said Efendi dediki:
-Şevketli Sultanım... Sizi iftardan yarım saat önce, İstanbul’un en titiz tiryakilerinden birine götüreceğim.Orada tiryakiliğin ne demek olduğunu gözlerinizle göreceksiniz.
Pâdişah ve musahibi, iftardan yarım saat evvel kalktılar, İstanbul’un sayılı çubuk, nargile, kahve tiryakilerinden olan Hamidiye türbesi türbedarını ziyarete gittiler. Malûmdur ki bu türbede Sultan Mahmud’un babası Sultan birinci Abdülhamidin de kabri vardı. Bu da Pâdişahın babasının mezarını ziyaret etmesi gibi tabii bir imkân veriyordu.
Pâdişah ve Said Efendi Türbeye geldikleri zaman, ihtiyar türbedarın yaklaşan iftarı karşılamak üzere 4’lü cezveyi mangala sürdüğünü, nargilesini hazırlamış, çubuklarını doldurmuş olduklarını gördüler. Türbenin içi, yanan mangalın dumanı içinde idi türbedar o saatte karşısında padişahı görünce hem şaşırdı hem de keyfi kaçtı.İftar topu da gittikçe yaklaşıyordu.
İçeri girdikleri anda Said Efendi sahte bir heyecanla pâdişaha hitab etti.
“-Efendimiz...Pederiniz cennetmekân efendimizin şu türbesinin haline bakınız, dumandan göz gözü görmüyor.” Ve hiç cevap beklemeden, mangalı, üzerindeki dörtlük cezve ile yakaladığı gibi dışarı attı. Bu arada nargile ve çubukları da atmayı ihmal etmedi. Hemen eline bir bez alıp sandukanın tozunu almaya girişti. Bir eliyle sandukanın üzerindeki sarığı kasten bozuverdi ve söylendi:
“-Sen böyle şerefli bir yerin türbedarı olacaksın...Şu sarığın hali nedir?”
Padişah, Said Efendinin maksadını anlamıştı. Kaşları çatık türbedara seslendi:
“-Hakkın var Said Babamın sarığı ne zamandan beri düzeltilmemiş. Türbedar Efendi şimdi onu çözer ve yeniden sarar...”
Bir Padişah sarığının sarılması merkad üzerinde de olsa en az aşağı bir saat sürerdi. Zavallı tiryaki türbedar efendinin dizleri titremeye başlamıştı. Oruç keyfi, kahve, nargile çubuk tiryakiliği başına vurmuştu. Canını dişine taktı:
“-Efendimiz... Kulunuz ihtiyarım. İftara pek az kaldı. Lütfedin orucuu açayım, biraz aklım başıma gelsin, iradenizi derhal yerine getiririm.”
Padişah kaşlarını çattı:”-Olmaz babama hürmetsizliktir. Sen benim nasıl bir Padişah olduğumu bilirsin...”
Türbedar hünkârın ayaklarına kapandı:
“-Hünkârım... Ben tiryakiyim. Bu menhus keyfimi yerine getirmezsem divâne olurum. Elim ayağım titrer. Kurbanınız olayım. İzin veriniz sarığı iftardan sonra sarayım.”
Sultan Mahmut bir tiryakinin itiyadına ne kadar mukavemet edebileceğini anlamak kararında idi:
“-Olmaz dedik ya... Babamın sarığı şimdi sarılacak... “
Türbedar son kozunu kullandı. Yaşlı gözlerle sızlandı:
“-Efendimiz merhametinize iltica ediyorum.”
Padişah sahte bir gazabla gürledi:
“-Artık yeter. Sarığı şimdi çözüp saracaksın.”
Tiryaki dedenin gözleri dönmüştü. O anda iftar topu da patlayınca dünyaya değişemediği keyfini, belki başını cellada götürecek meydan okumasına ekleyiverdi:
“-Yani ne olacak? Baban merhum yarın Cuma selamlığına mı çıkacak? Patladı mı?
Ve, başı bedeninden ayrılmışçasına oraya çökerken padişah gülmeye başladı:
“-Hakkın varmış Said... Dedi. Şimdi bize düşen tiryakinin düzenini hemen tazelemek... Getir mangalını, cezvesini, çubuğunu.”
Ve, oraya bir kese altın bırakarak uzaklaştı

TİRYAKİ

TİRYAKİ

Kimler çevrimiçi