[ img ]
EsÂkiÂden İsÂlam büÂyükÂleÂri, paÂraÂya ihÂtiÂyaÂcı olunÂca, arÂkaÂdaÅŸÂlaÂrıÂna duÂruÂmu bilÂdiÂrirÂler. ArÂkaÂdaÅŸÂlaÂrı da “Ne kaÂdar ihÂtiÂyaÂcın var?” diÂye sorÂmaz, keÂseÂsiÂni çıÂkaÂrıp veÂrirÂlerÂdi. ArÂkaÂdaÅŸÂlaÂrı da, ihÂtiÂyaçÂlaÂrı kaÂdaÂrıÂnı cüzÂdaÂnınÂdan alırÂlarÂdı. HatÂta baÂzıÂlaÂrı, bir arÂkaÂdaÅŸ, kenÂdinÂden paÂra isÂteÂse, “NiÂye buÂnun ihÂtiÂyaÂcıÂnı daÂha önÂce fark etÂmeÂdim, niÂye onu isÂteÂmeÂye mecÂbur etÂtim” diÂyeÂrek üzüÂlüp, aÄŸÂlarÂdı. Sık sık arÂkaÂdaÂşıÂna, ihÂtiÂyaÂcıÂnın olup olÂmaÂdıÂğıÂnı soÂrarÂlarÂdı. ZaÂten arÂkaÂdaÂÅŸa “NaÂsılÂsın?” deÂmek, “Ne ihÂtiÂyaÂcın varÂsa, söyÂle, mümÂkünÂse çaÂreÂsiÂne baÂkaÂyım” deÂmekÂtir. Laf olÂsun diÂye hal haÂtır sorÂmak haÂkiÂki arÂkaÂdaÅŸÂlıÂÄŸa sığÂmaz. Hal haÂtır soÂraÂna, geÂreÂÄŸiÂni de yapÂmak düÂÅŸer.
İsÂlam büÂyükÂleÂri baÂzan da, CeÂnab-ı HakÂkın niÂmetÂleÂriÂni haÂtırÂlatÂmak, bu niÂmetÂleÂre karÂşı kiÂÅŸiÂnin hamd etÂmeÂsiÂni saÄŸÂlaÂmak için hal haÂtır soÂrarÂlarÂdı.
PeyÂgamÂber efenÂdiÂmiz, bir kimÂseÂye “NaÂsılÂsın” buÂyurÂdu. O kimÂse, “İyiÂyim” deÂdi. ÜçünÂcü deÂfa soÂrunÂca o kimÂse, “ElÂhamÂdüÂlilÂlah iyiÂyim” deÂdi. PeyÂgamÂber efenÂdiÂmiz, “İşÂte senÂden bu ceÂvaÂbı bekÂliÂyorÂdum. BuÂnun için soÂruÂyu tekÂrarÂlaÂdım“ buÂyurÂdu.
AlÂlaÂhü teâÂlâ, HazÂreÂti MuÂsa‘ya buÂyurÂdu ki: “Bir kimÂse, kenÂdiÂne verÂdiÂÄŸim niÂmeÂti benÂden biÂlip kenÂdinÂden bilÂmezÂse, niÂmetÂleÂrin şükÂrüÂnü eda etÂmiÅŸ olur. Bir kimÂse de, rızÂkıÂnı kenÂdi çaÂlışÂmaÂsı ile biÂlip, benÂden bilÂmez ise, niÂmeÂtin şükÂrüÂnü eda etÂmeÂmiÅŸ olur” buÂyurÂdu.
PeyÂgamÂber efenÂdiÂmiz buÂyurÂdu ki: “BeÂnî İsÂraÂilÂ’de bir âbid var idi. BeÅŸ yüz yıl ibaÂdet etÂmiÅŸÂti. KıÂyaÂmet güÂnü AlÂlaÂhü teâÂlâ, ‘Bu âbiÂdi beÂnim ihÂsaÂnımÂla CenÂneÂte göÂtüÂrün!Â’ buÂyuÂrur. Âbid, ‘Ben ihÂsan ile deÂÄŸil, yapÂtıÂğım beÅŸ yüz yılÂlık ibaÂdetÂle CenÂneÂte girÂmek isÂtiÂyoÂrumÂ’ der. AlÂlaÂhü teâÂlâ emÂreÂder, heÂsaÂbı göÂrüÂlür. YalÂnız göz niÂmeÂti beÅŸ yüz yılÂlık ibaÂdetÂten fazÂla geÂlir. MeÂlekÂler âbiÂdi CeÂhenÂneÂme göÂtüÂrürÂler. Âbid, ‘Ya RabÂbi beÂni rahÂmeÂtinÂle, ihÂsaÂnınÂla CenÂneÂte koyÂ’ diÂye duÂa eder. AlÂlaÂhü teâÂlâ buÂyuÂrur ki: ‘Ey kuÂlum, seÂni yokÂtan kim yaÂratÂtı?Â’ Âbid, ‘sen yaÂratÂtınÂ’ der. ‘SeÂni yaÂratÂmam, seÂnin taÂraÂfınÂdan mı olÂdu, yokÂsa beÂnim ihÂsaÂnımÂla, beÂnim rahÂmeÂtimÂle mi olÂdu?Â’ Âbid, ‘seÂnin rahÂmeÂtinÂle olÂduÂ’ der. AlÂlaÂhü teâÂlâ verÂdiÂÄŸi baÂzı niÂmetÂleÂri de saÂyar. Âbid, ‘HepÂsi seÂnin rahÂmeÂtinÂle, ihÂsaÂnınÂla olÂduÂ’ der.”
HaÂdis-i ÅŸeÂrifÂte, “Az veÂya çok bir niÂmeÂte kaÂvuÂÅŸan, ‘ElÂhamÂdüÂlilÂlahÂ’ derÂse, AlÂlaÂhü teâÂlâ, o kimÂseÂye bu niÂmetÂten daÂha iyiÂsiÂni veÂrir” buÂyuÂrulÂdu.
Mehmet Oruç



