Ne zaman elime dokunsan, ne zaman yanımda olsan.
Hep bir şeyler oluyor içimde derinlerde.
Öyle ki tarifi yok dostluğunun.
Sana olan sevdam bambaÅŸka, taptaze.
Ne bir yara aldım sevdandan, nede bir an olsun korktum dostluğundan.
Keşke dünyaya açar açmaz gözlerimi bilseydim seni.
Ağlamadan sana sığınsaydım.
Daha emeklemeden seni tanısaydım.
Olmak istediğim yere götürdüğün için değil.
Oraya nasıl gitmem gerektiğini her seferinde yeniden öğrettiğin için.
Teşekkürler.
Senin gibi bir dost olmaz biliyorum.
Bir gün sana hasret kalmaktan korkuyorum.
Ellerimden kayıp gitmen kopartır gelecekle olan bağlarımı.
Hem senden daha güzel kim anlamıştı şimdiye kadar gözyaşlarımı.
İlk tanışmamız ne kadarda heyecanlıydı.
Kimseler görmesin diye ne kadar telaşlıydı.
Duvarın gölgesinde sanki halâ izlerimiz var.
Oysa o gün neler ifade ediyordu o duvar.
Derken okul, iş, hayat telaşı.
Koparamadı bunca kargaşa seni benden ey canım yoldaşı.
Hem de öyle ki ne gam, ne keder fark etti.
Nice mutlu günler geldi geçti.
DeÄŸiÅŸmeyen belki de tek sendin.
Uzatınca elimi benimleydin.
Küsmedin hiç bana kırılmadın.
Bir gün olsun arkanı dönüp durmadın.
Dedim ya tek korkum bir gün sana hasret kalmak.
Bir daha sana dokunamamak.
Kırılma ne olur mecalsizsem sen anla beni.
Artık hep masamın bir ucunda bensizliğe mahkumsan sende.
Bil ki yazacak bir mısra yoktur o vakit bende.
Ey cefakâr, dostum ey sırdaşım arkadaşım KALEM.
Beni anladığın için, beni en iyi sen anlattığın için.
Teşekkür ederim.
Ardında bıraktığın tüm güzel izleri.
Muhabbetle öperim.
Sen olmasaydın hayatımda belki halimi kimseler anlamazdı.
Böylesi bir sevdayı bu yürek kimseyle yaşamazdı.
Ey vefalı, yarim kalbimin dili dudağı KALEM.
Benle ağlayıp, benle güldüğün için.
Teşekkür ederim.
Ardında bıraktığın tüm güzel izleri.
Muhabbetle öperim.
HAKAN DİDİNİR


